Wyświetlono wypowiedzi znalezione dla zapytania: polineuropatia czuciowo ruchowa





Temat: Polineuropatia
Witam Was!!!Mam zdiagnozowaną polineuropatię ruchowo-czuciową kończyn i w moim przypadku nie mam szans na wyleczenie.Chorobę odziedziczyłam w genach.Mam 44 lata i w miarę jestem jeszcze sprawna,czasami jest ciężko ale sobie radzę.Ważne żeby mieć dobrego lekarza-neurologa.Proszę okontakt z osobami które genetycznie odziedziczyły tę chorobę.Czekam BIETKA

[ Dodano: 03-06-2007, 22:53 ]





Temat: neurologia
Do prof. Prusińskiego DOKŁADNIE część ogólną i to ze starej książki. Poza tym pytania łatwe, atmosfera miła, ale podstawy trzeba znać dobrze. pytania: powstawanie i krazenie plynu mozgowo-rdzeniowego, narzad ruchu- co wchodzi w sklad, jak biegnie droga itd, w jakim zakrecie i placie pole ruchowe, w jakim czuciowe, unerwienie miesni galki ocznej, padaczka-patogen, rodzaje napadow i jak wygladaja, TIA-wszystko, polineuropatie-objawy,przyczyny i dokladnie G-B. wiecej nie pamietam. powodzenia





Temat: Zbieram chetnych do notat. PEDIATRII -zjednoczmy się!!!! :)
Co do ZANIKÓW MIĘŚNI MOŻE TO SIĘ PRZYDA ....

Dystrofie mięśniowe (zanik mięśni) – choroby mięśni objawiające się zmianami patologicznymi we włóknach mięśniowych i tkance łącznej. Są to choroby dziedziczne. Dochodzi do zwyrodnień mięśni poprzecznie prążkowanych. Zanik mięśni jest przeważnie obustronny, a najczęściej mięśnie ksobne (tułowia) ulegają zwyrodnieniu. Nie stwierdza się zaburzeń czucia. Zmiany histopatologiczne polegają na powiększeniu grupy mięśniowej, podłużnym rozszczepieniu, zatarciu poprzecznego prążkowania, zeszkliwieniem i zaniku. Rozwija się tkanka łączna i tłuszczowa.
Najczęstszą postacią dystrofi jest :
Dystrofia mięśniowa Duchenne'a – postać ta jest najczęstsza i dziedziczy się ją z płcią. Chorują na nią osobnicy płci męskiej. Objawami w pierwszych latach życia jest upośledzenie ruchów, trudności w chodzeniu, w szczególności podczas wchodzenia po schodach oraz pionizacji z pozycji siedzącej. Z biegiem czasu pojawiają się zaniki mięśniowe. Wskutek zaniku mięśni powstają przykurcze mięśni, utrudniony chód (chód kaczkowaty), a także podczas wstawania z pozycji leżącej osoba wstaje na czworaka, prostując kończyny dolne, podpierając się kończynami górnymi. W badaniu radiologicznym wykrywa się w kościach długich zwężenie średnicy trzonów i jam szpikowych. Choroba rozwija się w ciągu od pięciu do piętnastu lat, podczas tego czasu następuje rozległy zanik oraz niedowład mięśni, który uniemożliwia chodzenie. Nie ma leku na tę chorobę. Jedyną pomocą jaką można udzielić to utrzymanie osoby w dobrej kondycji poprzez łagodne ćwiczenia usprawniające.

RDZENIOWY ZANIK MIĘSNI
Jest to choroba wrodzona, uwarunkowana genetycznie, w której pierwotnemu uszkodzeniu ulegają komórki rogów przednich rdzenia, czego klinicznym wyrazem jest postępujący zanik mięśni z lascykulacjanii. Drżenia pęczkowe bywają często maskowane przez rozrost tkanki tłuszczowej i mogą się uwidaczniać jedynie w postaci drżenia palców rąk.

Najczęściej spotyka się 3 główne postacie tej choroby: 1) wczesnodziecięcą postać Werdniga-Hoffmana, 2) postać pośrednią, 3) postać młodzieńczą typu Kugelberga-Welander.
Najcięższa jest postać wczesnodziecięca, która do niedawna uznawana była za całkowicie beznadziejną w rokowaniu (objawy obecne od urodzenia, dzieci nigdy nie uczą się chodzić). Szybkim postępem, wczesnym tworzeniem się dużych, zniekształceń kostno-stawowych charakteryzuje się także postać pośrednia; unieruchomienie następuje tu około ]0 roku życia.
Do momentu wprowadzenia antybiotyków większość wymienionych chorych ginęła w pierwszych latach życia z powodu powikłań wtórnych. Obecnie wiele dzieci — głównie z postacią pośrednią, lecz niejednokrotnie także z postacią wczesnodziecięca — dożywać może wieku dojrzałego."
W postaci młodzieńczej typu Kugelberga-Welander większości przypadków przebiega bardzo powoli i łagodnie, klinicznie przypominając dystrofię mięśniową (stąd inne określenie tej postaci: pseudodys-troficzny zanik mięśni). Często, nawet w przypadkach kilkudziesięciu lat trwania choroby, chorzy mogą zachowywać pełną samodzielność ruchową i ograniczoną zdolność do pracy.większości przypadków przebiega bardzo powoli i łagodnie, klinicznie przypominając dystrofię mięśniową. Często, nawet w przypadkach kilkudziesięciu lat trwania choroby, chorzy mogą zachowywać pełną samodzielność ruchową i ograniczoną zdolność do pracy.

POLINEUROPATIE
grupa chorób o nie zawsze wyjaśnionej patogenezie i różnorodnej etiologii: toksycznej, zakaźnej, neuroalergi-cznej, metabolicznej, związanej z niedoborami witaminowymi, a niekiedy uwarunkowanej genetycznie. Choroba objawia się mniej lub bardziej symetrycznym uszkodzeniem nerwów obwodowych, zazwyczaj najsilniej wyrażonym w częściach odsiebnych kończyn, zwłaszcza dolnych, przy czym szczególną wrażliwość wykazują nerwy strzałkowe (opadanie stóp). Osłabieniu i zanikom mięśni, w większości przypadków towarzyszą ubytkowe lub podrażnieniowe objawy czuciowe: znieczulenie lub niedoczulica, bóle, przeczulica, parestezje, zazwyczaj także najwyraźniej zaznaczone w odcinkach odsiebnych kończyn (tzw. „skarpetki" i ,,rękawiczki") oraz zaburzenia odżywcze i naczyniom-chowe.

LECZENIE USPRAWNIAJĄCE
Warunkiem skuteczności rehabilitacji w tej grupie chorych jest:
1) systematyczność ćwiczeń i długotrwałość procesu usprawniania,
2) zróżnicowane obciążanie wysiłkiem i różnicowanie programu usprawniania dla chorych z różnymi rodzajami uszkodzeń zależnie od rozpoznania, okresu choroby i stanu pacjenta
3) jeśli jest to możliwe: kojarzenie usprawniania z równoległym lecz farmakologicznym — przyczynowym Lub objawowym, a niekiedy także chirurgicznym,
4) w wybranych przypadkach — dobór odpowiedniego zaopatrzenia ortopedycznego lub pomocy ortopedycznych.

Źródło: Usprawnianie w chorobach układu nerwowego, Grochmala 1986